Karaoke

Spektakl jest taneczną próbą użycia mechanizmu japońskiej rozrywki do skomentowania kondycji współczesnego człowieka.

Jego — i jej — codzienność zdaje się rozpuszczać w naśladowaniu, powtarzaniu, zastępowaniu siebie za każdym razem ciekawszą wersją kogoś innego. Jak pisze Dubravka Ugrešić, karaoke daje możliwość „transformacji, metamorfozy i teleportacji”, pozwala uciec „od autentycznego ja. JA stało się nudne i należy do innej kultury. Kultura narcyzmu zmutowała w kulturę karaoke”.

Punktem wyjścia nie były dla twórców tyle piosenki, ile różne formy performansów — politycznych, społecznych i popkulturowych — potraktowane jako źródła kodów tożsamości zamkniętych w obrazach. W dialogu z nimi tancerki próbują rozpoznać, z czego i jak budowana jest ich własna tożsamość. Czy potrafią wypreparować tożsamość kobiety z masowo powielanych, często opresyjnych wzorców?

Jako cytatów użyliśmy w spektaklu materiałów wizualnych z filmu „Wściekłe pięści” (1972, reż. Wei Lo), serialu „Seks w wielkim mieście” (1998–2004, reż. Michael Patrick King) oraz przemówień Margaret Thatcher z lat 1975, 1979 i 1990.

Choreografia: Tomek Ciesielski w ścisłej współpracy z tancerkami: Liwia Bargieł, Emilia Biskupik, Agnieszka Janicka

Muzyka: Paweł Odorowicz i Joanna Chmielecka

Głos: Sean Palmer

Kostiumy: DK Damian Kretschmer

Wideo: Justyna Jakóbowska

Konsultacje dramaturgiczne: Marta Olejniczak